Wydawnictwo Akademia Pióra

Instrukcja dla Autorów tekstów

Przesłany do Wydawnictwa plik z tekstem na pierwszej stronie powinien zawierać następujące informacje:

Imię i nazwisko zamawiającego
Afiliację (dotyczy tekstów naukowych)
Biogram (nie więcej, niż 600 znaków ze spacjami)
Tytuł dzieła
Tytuł dzieła w języku angielskim i streszczenie w jęz. angielskim (nie więcej, niż 1000
znaków ze spacjami) (dotyczy tekstów naukowych)

Obowiązujące w tekście ujednolicone normy

Tekst należy pisać bez r o z s t r z e l e ń czcionką 12 pkt, interlinia 1,5 wiersza, marginesy 3,5 cm z lewej i 2,5 cm z prawej strony.
Nie należy numerować stron.
Wszelkie ilustracje, rysunki, fotografie, wykresy powinny być opisane i stanowić osobne pliki w formacie JPG w jakości minimum 300 dpi. W tekście należy zaznaczać miejsca, w których mają być umieszczone owe fotografie, rysunki itp. wpisując np. (tu rysunek nr 3) lub (w tym miejscu fotografia nr 7). Nazwy plików muszą wyraźnie wskazywać zawartość. Uwaga! Pliki z Internetu mają zazwyczaj niską rozdzielczość (72 dpi) i nie nadają się do publikacji drukowanej. Najlepszym formatem jest TIFF, niedopuszczalny jest format GIF.
W pracach naukowych przypisy i bibliografię sporządzamy w stylu akceptowanym przez dyscyplinę.
W tekście słowa obce oraz tytuły dzieł zapisujemy kursywą, bez cudzysłowu. Tytuły czasopism zapisujemy w pełnym brzmieniu, w cudzysłowie, zwykłą czcionką.

Przygotowując tekst do publikacji należy unikać następujących błędów technicznych:

Tworzenie wcięć akapitowych poprzez użycie tabulatora lub spacji.

Praktycznie wcięcia te nie są do niczego potrzebne (w trakcie łamania i tak są definiowane inaczej). Jeśli jednak poczucie estetyki nie pozwala autorowi ich pominąć, to do ich ustawienia w Wordzie służy suwak umieszczony tuż ponad stroną. Ustawienie wcięć akapitowych suwakiem nie powoduje – w przeciwieństwie do tabulatora i spacji – żadnych problemów podczas łamania.
Używanie klawisza ENTER pod koniec każdej linii tekstu.

To zadziwiający błąd. Piszący niedowierza komputerowi i gdy dochodzi do końca linii, używa tego klawisza (jak w maszynie do pisania). A przecież ENTER winien być używany wyłącznie na końcu akapitu.
Używanie klawiszy SHIFT + ENTER na końcu akapitu.

Prawdopodobnie piszący nie potrafi ustawić interlinii i odstępów między akapitami, usuwa je więc takim „chytrym” sposobem. Faktycznie jest to prosty sposób na sprawienie kłopotu osobie przygotowującej tekst do łamania. Do dzielenia tekstu na akapity należy używać klawisza ENTER bez żadnego „wspomagania”.
Usuwanie z końca linii spójników jednoliterowych (i, a, o, z) poprzez sklejenie ich z następującymi po nich słowami (CTRL + SHIFT + SPACJA).

Tekst wygląda wtedy „ładnie”, ale takie sklejenia zakłócają układ tekstu przy łamaniu. Zadaniem piszącego nie jest układanie tekstu, tylko dostarczenie „strumienia słów” z podziałem na akapity. Tekst układany jest dopiero w momencie łamania.
Dzielenie słów (na końcu linii).

Słów tekstu do publikacji nie należy dzielić, ta czynność jest wykonywana podczas łamania tekstu.
Używanie ukośnika / zamiast nawiasu.

Nawet większość maszyn do pisania ma znaki nawiasów, a co dopiero komputer! Nie ma powodu, by używać niewłaściwego, a tym bardziej niejednoznacznego, znaku.
Nieprawidłowe wstawianie spacji:
- na początku akapitu,
- po cudzysłowie otwierającym i przed zamykającym,
- po nawiasie otwierającym i przed zamykającym,
- przed znakami interpunkcyjnymi,
- przed oznaczeniem przypisów,
- po oznaczeniu przypisów (przed kropką kończącą zdanie),
W żadnym z tych przypadków spacja nie tylko nie jest niezbędna, ale wręcz jest niepotrzebna.
Stosowanie podwójnych spacji w celu tzw. „porządkowania” tekstu.

Jedna spacja zdecydowanie wystarczy. Dwie zniekształcają złamany tekst – powodują powstawanie nieoczekiwanych „dziur”.
Przesuwanie podpisu lub śródtytułów spacjami albo tabulatorem.

Do tego służą przyciski na górnej belce narzędzi Worda: równanie do lewej, do prawej, do środka, wyjustowanie.
Łączne stosowanie cudzysłowu i kursywy.
Używanie cudzysłowu w połączeniu ze zwrotem „tak zwany” (tzw. „bohater”).

Stosujemy albo jedno, albo drugie.
Używanie kropki na końcu tytułów i śródtytułów.
Pozostawienie w Wordzie włączonej opcji „Początek zdania wielką literą”.

Powoduje to automatyczną zamianę każdej małej litery występującej po kropce na wielką. Zatem po każdym itp., itd., m.in., r., etc., tj. – program automatycznie zmienia literę małą na wielką. Prowadzi to często do nieporozumień. Opcję wyłącza się, zdejmując odhaczenie na karcie „Autokorekta” w menu Narzędzia.
Zamykanie akapitu podwójnym użyciem klawisza Enter.

Pomiędzy akapitami powstają w ten sposób niepotrzebne puste linie. Jeśli chcemy odseparować optycznie poszczególne akapity, możemy użyć odstępów międzyakapitowych (w Wordzie zakładka Projektowanie).
Dodawanie pustych linii na końcu strony, aby nowy akapit był zawieszony na górze następnej strony.

W druku i tak nie ma znaczenia pierwotny podział na strony w Wordzie, a takie puste linie powodują tylko nieporozumienia co do rozkładu tekstu. W dobrze przepisanym tekście klawisz ENTER używany jest zawsze jednokrotnie. Wyjątek stanowią tytuł i śródtytuły, które od tekstu poprzedzającego mogą być oddzielone jedną pustą linią.
Stawianie cudzysłowu po kropce kończącej przytaczany tekst.

Cudzysłów powinien być stawiany przed kropką. Zdanie zamyka zawsze kropka.
Używanie wielkich liter (wersalików) do tytułów.
Przesyłanie kilku tekstów w jednym pliku.
Umieszczanie grafiki wewnątrz tekstu Worda.

W tekście można umieścić grafikę, pod warunkiem jednak, że oprócz tekstu, w osobnym pliku wydawnictwo otrzyma obraz w rozdzielczości zgodnej z wytycznymi. Generalną zasadą jest, że Word to jedynie edytor tekstu, a nie program do łamania (choć często reklamowany jest jako taki). Zadaniem Worda jest tylko wygodne przygotowanie „surowca” do późniejszego łamania. Nie należy więc w tym programie dbać o estetykę tekstu przeznaczonego do publikacji w profesjonalnym wydawnictwie. Autorom często wydaje się, że jeżeli estetycznie ułożą tekst, wyjustują, zadbają o dzielenie wyrazów, użyją wyjątkowej czcionki, inicjałów i złożą go w kilku szpaltach, wpłyną w ten sposób na jego układ w druku. Faktycznie jedynie w ten sposób utrudniają łamanie i zwiększają ryzyko powstania błędów.

Niektóre błędy pisowni

Stawianie kropek lub spacji w środku skrótowców, na przykład: i.t.p., albo używanie w nich kreski ukośnej: w/w, w/g.
Używanie ukośnej kreski w skrótach (Brześć n/Bugiem, o/Wrocław; winno być: Brześć nad Bugiem, Oddział Wrocław lub o. Wrocław).
„Uzupełnianie” końcówkami liczebników porządkowych, np. 5-tego, 90- tych, 121-szy, 2-gi, plan 6-cio letni.
W języku polskim obowiązuje zasada oznaczania takich liczebników jedynie kropką. Powyższe przykłady powinny być więc zapisane: 5., 90., 121., 2., plan 6-letni (lub – lepiej: sześcioletni). Nie stawia się kropek przy zapisie godzin i lat albo wówczas, gdy jasne jest, że mamy do czynienia z liczebnikiem porządkowym (5 pułk).
Stawianie kropki (w środku zdania) po liczebnikach głównych (Było 20. kur).
Stawianie kropki po cyfrach rzymskich (wiek XIX.). Wyjątkiem jest, oczywiście, koniec zdania.
Pomijanie kropki w niektórych skrótach (m.in.).
Sklejanie pierwszych liter imion z nazwiskami (np. J.Kowalski) oraz sklejanie cyfr roku z literą „r” (np.1999r.) i opuszczanie kropki (np. 1999 r).
Najczęściej kropka bywa opuszczana przez piszących, gdy zaraz po niej wystąpić ma przecinek (np. 1999 r, po którym…). Autorzy obawiają się bezpośredniego sąsiedztwa kropki i przecinka, pomijają więc kropkę.
Sklejanie skrótów „tys.”, „mln”, „m”, „cm”, „km”, „g”, „kg” z poprzedzającymi je cyframi (100m).
Poprzedzanie „itd.” i „itp.” przecinkiem (…gazety, książki, itd.).
Wzorowane na języku angielskim stawianie przecinka po okolicznikach czasu (14 marca 1687 roku, Jakub II wydał…). Maniera „światowców”, świadcząca o ich prowincjonalizmie.
Używanie wykrzyknika z pytajnikiem lub samego pytajnika w funkcji wykrzyknika (To błąd!?).
Używanie średnika zamiast dwukropka (w zebraniu uczestniczyli; Piotrowski, Kowalski…).
Nadużywanie średnika.
W większości wypadków, kiedy piszący używają średnika, wystarczy słabszy odeń znak interpunkcyjny: przecinek. Rola średnika jest przez wiele osób błędnie rozumiana.
Pisanie wielką literą zaimków „ty”, „tobie”, „ci”, „ciebie”, „wy”, „was”, „pan”, „pani”.